O dó é unha resposta natural e adaptativa ante unha perda significativa.
Pode afectar ás dimensións física, psicolóxica, social e espiritual, pero
xeralmente é un proceso temporal que vai diminuíndo a medida que a persoa
asimila a perda.
A recuperación vese favorecida por unhas estratexias de afrontamento
axeitadas, polo apoio familiar e social e polo paso do tempo.
Aproximadamente un 7 % dos procesos de dó pode evolucionar
cara a formas patolóxicas.
Para distinguir o dó normal do patolóxico, valóranse aspectos como o
momento de aparición, a duración da incapacidade, a negación persistente
da morte, as alucinacións complexas, a identificación extrema coa persoa
falecida e a presenza de condutas anormais.
O trastorno por dó prolongado caracterízase por unha
duración excesiva, unha dor emocional intensa, condutas evitativas e
dificultades para recuperar a vida cotiá.
Diferenzas entre o dó normal e o dó patolóxico
Dó normal |
Dó patolóxico |
|---|---|
| Aparece aos poucos días. | Aparece ás semanas ou meses, ou non aparece. |
| Pode ser incapacitante durante días. | Pode ser incapacitante durante semanas. |
| Pode existir negación dalgúns aspectos da morte. | Existe negación da morte e a persoa cre que o falecido continúa vivo. |
| Pode producirse unha identificación temporal coa persoa falecida. | A persoa pode chegar a crer que é a persoa falecida. |
| Pódese escoitar ou percibir o cheiro da persoa falecida de maneira puntual. | Poden aparecer alucinacións complexas e estruturadas. |
| Poden aparecer síntomas somáticos similares aos da persoa falecida. | A persoa pode crer que morrerá da mesma enfermidade. |
| Poden aparecer condutas temporais propias do loito. | Poden aparecer condutas persistentes ou anormais. |
Bibliografía MP Proceso de do
